Podiumplaats Wijkertoren I na spetterende zege op Landau

Laat ik beginnen met de mededeling dat ik niet veel te zeggen heb, in tegenstelling tot normaal gesproken. Normaalliter heb ik heroïsche heldendaden en tragische tragedies te bespreken, maar voor ons was er enkel nog een podiumplaatsje te behalen, en voor onze tegenstanders was er enkel nog een iets glansrijkere laatste plaats te behalen. Dus gingen wij in een iets mindere levenslustige stemming dan gebruikelijk op pad richting het pittoreske Zeeuws Vlaanderen voor een vriendschappelijk potje schaak in het bruisende Axel. Via België uiteraard overigens.

In een basisschool vond het tafereel plaats; een plek waar ik al een tijd niet meer geweest ben. Ik was overdonderd door die onuitputtelijke oase van kennis: “Als je ruzie hebt, los het dan samen op!” en “Waardeer elkaars verschillen” et cetera. Deze filosofische wijsheden waren nieuw voor mij. Wellicht een idee om zodanige plaquettes ook buiten basisscholen op te hangen, opdat niet alleen kinderen, maar ook volwassen zich kunnen bekeren tot deze moderne ideologie. Het was voor mij in ieder geval een leerzame middag zo.

Schaaktechnisch gezien was het allemaal niet erg groots. Richard had niet de moeilijkste partij van zijn leven. Erik, die na een korte periode van afwezigheid weer met warme handen in het team ontvangen werd ter vervanging van een drukke (luie?) Sjoerd, had een tamelijk overweldigende positie. H.T. deed iets positioneels. B.P. kon zijn gedachten niet afzetten van zijn bal die hij die ochtend tijdens plaspauze rond Dordrecht verloren was, maar wist desondanks toch een puntje te scoren. Thomas had remise, weet niet precies de details. Rick zette zijn vormcrisis door met een nulletje. En ikzelf had na lang gerekt eindspel ook een halfje. Ben ik nog mensen vergeten? Ik weet het allemaal niet, heb niet echt de wedstrijden gevolgd. Extreem spannend was het nooit geweest: 6-2

Waarmee wij 3e zijn geworden in de poule. Eervol , maar niet bijzonder spectaculair. Aan LSG de eer om volgend jaar een klasse hoger te spelen, daar zij de laatste ronde geen fouten maakten en beslag legden op het hoogste schavot. Onze pasgemaakte vrienden uit Axel komen we helaas volgend jaar niet meer tegen, omdat voor hen ‘het niveau in de tweede klasse toch net iets te hoog lag’. Helaas, het leven is wreed; de aardige mensen krijgen soms de zwaarste lasten te dragen.

Volgend jaar een nieuwe poging lijfsbehoud te voorkomen. Het was mij weer een eer om uw nederige doch arrogante verslaggever te mogen zijn. Desalniettemin draag ik het hierbij toch over aan de gelukkige(n) die deze taak volgend jaar mogen overnemen. Er is een tijd van komen, en er is een tijd van gaan; aan al het goede komt een einde; memento mortem et carpe diem; et cetera…

En onthoud: Waardeer elkaars verschillen niet, los ruzies nooit op, en heb geen lief, maar strooi haat.

Geplaatst in Nieuws.