Paul Keres II – DWT I; Gelukkig hebben we elkaar nog!

Er zijn soms van die tijden waarin alles tegen zit: alles wat u doet gaat fout; niks lijkt meer de interesse te wekken; dagen gaan voorbij zonder enige belevenis; uw favo voetbalclub verliest tegen een stelletje kneuzen en loopt miljoenen mis. Nou goed, dat laatste is wellicht niet op iedereen van toepassing, en zelf had ik vanwege de zojuist beschreven gebeurtenis een heerlijk avondje schadenfreude, maar u snapt het idee. Overigens moet ik daarbij wel mededelen dat mogen de AZ’ers niet met ruime cijfer de koppositie overnemen voor het eind van dit jaar, de tv hier via ‘de kortste weg’ op het trottoir 9 verdiepingen beneden gedeponeerd zal gaan worden.

Ok Bassie, focus! Wetende dat ik ditmaal verantwoordelijk zou zijn voor een objectief doch informatief verslag, had ik mij de volgende twee voornemens genomen: (1) niet de introductie vullen met voetbal; dit is een schaakvereniging en mensen zitten hier simpelweg niet op te wachten. Tijdens voetbal gaat het ook nooit over schaken, dat zou vreemd zijn. Het afgeleid raken van het onderwerp in kwestie zou journalistiek zeer amateuristisch en onprofessioneel zijn. Bovendien is ondergetekende echt de slechte voetballer ooit. Nog slechter dan mijn schaken. Eigenlijk, nu ik er zo over nadenk, ik kan helemaal niks; ik ben sneu, triest en waardeloos. (2) Ik wilde eens een positieve toon geven aan het verslag, ongeacht de uitslag.

Teruglezend op wat ik tot nu toe heb, kan ik niets anders dan tevreden zijn.

Ik meende aan te voelen dat wij als team wel eens wat positieve energie konden gebruiken. Soms zijn er tijden van voorspoed en overvloed, en soms zijn er tijden van schaarste en tegenslag. De tijden van het bruisende jeugdige Wijkertoren I dat (voor mijn tijd) de ranglijsten bestormde lijken voorbij, en wij moeten momenteel genoegen nemen met hard bij elkaar geploeterde puntjes/halfjes. Qua spel zijn flitsende openingsrepertoires waarbij de tegenstanders vanaf begin af aan gemarteld werd, veelal vervangen door plichtsmatige systeempjes waarbij remises als bevredigend worden beschouwd.

Zoals sommigen waarschijnlijk wel weten, ben ik zelf ook herstellende uit een,… laat ik het een ‘periode van tegenslag’ noemen, en laat ik om eventuele onduidelijkheid uit de wereld te helpen een kleine toelichting geven: Sinds augustus lig ik uit de roulatie vanwege, wat bleek, een (niet ernstig, maar vooral vervelend) gezondheidskwaaltje. Komt allemaal wel goed, en afgelopen zaterdag ging het gezondheidstechnisch allemaal prima, maar de jeugdige onbevangenheid heeft toch een knauw gekregen na maanden van stilstand. Maar goed, om positief te blijven, ik zit inmiddels weer vol met hernieuwde ambitie. Ik wil nog wel mijn persoonlijke leerring mededelen: vecht tegen de gewoonte, wees niet bang voor het onbekende, doe eens iets geks en geniet ervan.

En voor het team is er ook hoop! Met HT in onze geleden, wiens ware aard zich in mijn ogen steeds meer ontpopt als een echte Wijkernaar, hebben wij kracht in huis (1). Met teamleider Schellie is er heuze orde en discipline gevestigd (2). En ik hoop dat ik met dit verslag een impuls kan geven aan het vuur in onze ogen aanwakkeren (3). Merk op dat hiermee een heilige drie-eenheid tot stand zal komen! Een wijs man, zijn naam was Rick Duijker, heeft mij ooit geleerd dat alles uit heilige drie-eenheden bestaat. Zo is het schaakspel een vorm van sport (winnen/verliezen), wetenschap (berekeningen) en kunst (esthetisch samenwerken van stukken) die in balans moet zijn. Denkt u daar maar eens over na… Ik gebruik heilige drie-eenheden nu voor alles, met succes.

Dus, de wedstrijd in Utrecht. De eerlijkheid gebied te zeggen dat mijn teamgenoten, en ook vooral ikzelf, erg hun best hebben gedaan mijn positieve benadering te belemmeren. Vooraf werd door de strenge teamleider nog benadrukt dat deze wedstrijd tegen directe concurrent gewonnen moest worden om onze promotieambities in leven te houden, en die woorden waren aan niet aan niet-dovenmansoren gericht. Wij hebben deze middag pijn gevoeld die door de VN als inhumaan zou worden bestempeld. Laat ik beginnen met de grootste schok van de middag:

HT heeft helaas zijn (naar mijn weten) eerste Wijkertoren nulletje neer moeten zetten… tegen een Veltkamp! Jaja, ik heb altijd geweten dat ik ergens nog een kwaadaardige achterneef had rondlopen die schaakvaardig was, en uiteraard weet iedereen dat een gemiddelde Veltkamp meer gif in zich heeft dan men op het oog zou vermoeden, maar zelfs dit in ogenschouw genomen, was de uitslag een verassing. Eigenlijk had de talentvolste Veltkamp van de middag gewoon een prima partij neergezet:

De zwarte aanval is niet echt bijzonder bedreigend, en met 17. c4! onderstreept wit dit. En-passant slaan is niet echt prettig, want wit kan snel drie zware stukken op de c-lijn zetten en c6 belegeren. Maar als zwart niet slaat, dan kan hij niet doorbreken op de damevleugel: na b3 volgt a3, na a3 volgt b3. Doet het iemand denken aan een partij van Karpov?! Enfin, er volgde 17. …Dc7 18. Lf4 Pd7 19. c5 0-0. De koning is eindelijk uit het centrum, maar staat op de huidige positie niet erg veel veiliger. De witte aanval loopt met g4 zeer snel, en weldra moest HT zich gewonnen geven. Na afloop ‘beschreef’ hij de partij met iets wat ik het best kan omschrijven als een licht wegwerpgebaar, waarvoor een strenge scheid tegenwoordig al gauw een gele kaart zou geven. Tja, niet de beste partij ooit nee.

Mijn mogelijk ongepaste lichte gevoel van trots verdween al snel door mijn eigen onhandigheid. Prima stelling toch zou u denken?! Ik was na 16. Td6 gestopt met denken in de overtuiging dat mijn tegenstander weldra zou opgeven. Na het gespeelde 16. …Lxd6 17. cxd6 had ik zelfs 17. …0-0 gezien (een zet die menigeen aanval van mij wel eens heeft uitgedoofd.) Maar 18. d7 Tcd8 19. Tg1 Ph5 bleek niet instantaan gewonnen: Na 20. Dg4 Tf5 21. Dh4 Pf6 had ik 22. Txg7+!! moeten zien (of een alternatief). En na het gespeelde 20. Dg5 Lxe2 21. f3 Txd7 is het nog steeds een (waarschijnlijk nog steeds gewonnen) lastig zooitje. (De dreiging is 22. Pxd7 Ld3). En dan keert alles zich al snel, en in mijn eigenwijsheid weiger ik ook nog een simpele eeuwig schaak, om drie zetten later mat te staan.

Ondanks dit verlies kan ik wel een persoonlijke overwinning mededelen! (De positiviteit komt inmiddels uw spuigaten uit…) Voorheen heb ik nog wel eens een notatiebiljet van een verliespartij in miljarden microscopische stukjes op een Leids station achtergelaten, en de verliespartij van ronde één dit seizoen had lange tijd prima dienst gedaan onder een wiebelende stoel. Maar ditmaal heb ik als volwassen persoon het formulier netjes en beheerst neergelegd bij een collectie van veelal betere partijen. En hoewel ik persoonlijk verantwoordelijk ben voor nagenoeg alle blauwe plekken voor alle personen in mijn naaste omgeving, wil ik benadrukken dat dit slecht deels te wijten was aan mijn stemming van zaterdagavond. De politie zegt dat ik niet vrijkom binnenkort vanwege grote kans op herhaling, maar dit geeft mij dan weer genoeg tijd het verslag te maken.

Leuk feitje tussendoor: mijn huisgenote heeft voorgesteld om een kat in huis te nemen; het zou de gezelligheid in huis bevorderen, en het zou haar fysieke gesteldheid mogelijk ten goede komen. Ze zei daarbij iets vreemds over dat ik mijn agressie niet op personen moest africhten ofzoiets. Volgensmij spraken wij langs elkaar heen, want ik kon mij niet goed vinden in de beschreven situatie. Persoonlijk denk ik echter dat zolang ik een onbeheersbare neiging voel waardevolle objecten over de 9-hoge balustrade de duwen, het onverstandig is dieren in huis te nemen. Dat wordt een rommeltje dan.

En hoe zou het met de oude, wijze R. Duijk gaan? Eigenlijk zei zijn blik bij binnenkomst al genoeg, en na enkel het woord ‘wekkerangst’ is het wel duidelijk dat de topvorm ver te zoeken is vandaag. Een snel remiseaanbod beslist de partij. Overigens word ik ook niet erg warm van 1. e4 c5 2. Pf3 Pc6 3. Lb5 Pa5, hoewel dit blijkbaar in de database bestaat. Ach ja, misschien moet de persoon die besluit tot 1. d4 f5 2. Dd3 gewoon z’n mond houden…

Ik vervolg, met Jimmy. Over onze voormalig teamleider valt natuurlijk veel te zeggen, maar soms is het beter om dit niet te doen. Dit is zo’n geval. Over zijn partij daarentegen weet ik vrij weinig te zeggen. Volgensmij is ‘bloedeloze remise’ een tamelijk correct oordeel, maar voor details moet u bij Jimmy zijn. In hetzelfde thema blijvende: BP zegt altijd dat ik weinig over zijn partij zeg. Merk op dat, in tegenstelling tot dat het misschien lijkt, dit a priori geen klacht is, enkel een constatering. Dus nu aan de BP de vraag: wil je dat ik je (verlies)partij hier uitgebreid tentoonstel of niet? BP én vooral zijn partij kennende, heb ik een vermoeden wat het antwoord hierop zou zijn…

De misère werd helaas ook niet opgevrolijkt door de partij van de trouwe Thomas. Hij offerde een pion in de opening, maar waar de stelling om een actieve aanpak vroeg, koos Thomas voor een te bescheiden plan. Gevolg was een pion achterstand, die de tegenstander verzilverde.

Met een verlies reeds op zak, werd het publiek dat nog niet naar huis was van entertainment voorzien door de heren Richard en Sjoerd, die ook na de tijdscontrole nog puf hadden. Sjoerd had een goed eindspel, waarbij zelfs het missen van stukwinst de winst niet in gevaar bracht. Kijkt u maar naar de onderstaande, persoonlijk gereconstrueerde, stelling. Hij die weet dat hij moet zoeken, vindt makkelijk.

Richard had mij vol trots op een truc in zijn partij gewezen, en in mijn onderdanigheid kan ik niets anders dan deze subtiele hint verwerken en de truc wereldkundig maken:

Wit is niet geweldig uit een diepe openingsvariant gekomen, maar zwart verslikt zich met de tussenzet 16. …Dd5+?. Nu volgt het schattige trucje 17. e4 Dxe4 18. f3 en zwart heeft twee stukken die bedreigt worden. Helaas voor onze Richard is er na 18. …Da8 19. Lxb8 Txb8 20. Dxa8 Txa8 weinig leven in de stelling, ondanks de kwaliteit meer. Nog lang probeerde hij het in het eindspel, waarschijnlijk zelfs nog met wat kansjes, maar Toren+Paard tegen Toren+Toren bleek remise bij gebrek aan beter.

Wij kunnen met dit 5½-2½ verlies bij de pakken gaan neerzitten, maar zoals u inmiddels al had begrepen, is dit niet in lijn met de vooraf ingenomen instelling. Door deze tactische nederlaag bezetten wij nu de ontspannen underdogpositie: wij hoeven ons nergens meer druk om te maken. Stel je voor nu bovenaan te staan. Poeh… Elke wedstrijd weer zweten, wetende dat de kleinste fout zware gevolgen kan hebben. Niks zullen we daarvan meekrijgen nu. Elke wedstrijd wordt een genot: lekker ontspannen op pad, ruim op tijd komende voor een vriendelijk praatje met de net-zo-ontspannen tegenstander (die we vervolgens op vriendelijke wijze de degradatiezorgen in duwen) en na afloop uitbuiten bij de chinees waar we zonder oordeel proosten op onze ofwel prestatie ofwel wanprestatie. En tegelijkertijd wel gewoon nog op de achtergrond meedoen om de titelrace. Dat wordt leuk! En we doen het met elkaar.

En dit gezegd hebbende, rest mij enkel nog de eervolle taak om u voor de komende dagen een prettig Pasen en een gelukkig Sinterklaasfeest te wensen. Moge u de eerstkomende twaalf maanden een verfrissende en vooral geïnspireerde tijd tegemoet komen, en laat ons elkander wederzien tijdens het precieuze Tata.

Geplaatst in Nieuws.