Strijd der Torens

Na alle lange reizen die wij reeds ondernomen hebben, kan men bijna vergeten zijn dat er bij ons in de provincie ook nog geschaakt wordt. Afgelopen zaterdag mochten wij het opnemen tegen de andere toren uit de streek: de Waagtoren, uit het pittoreske Alkmaar. Dit is, naast de thuisstad van de mooiste voetbalclub van het land, ook de stad der kaas. Ik vermoed dat dit ook de naam kan verklaren: kaas moet vast ook gewogen worden en dat zal dan vast in de buurt van een toren plaatsvinden… ofzoiets. Of misschien ontbreekt mij gewoon een stukje algemene kennis. Nah goed, het moge duidelijk zijn dat wij op onze hoeden moesten zijn voor openingen met betrekking tot… ehhh… kaas?! Nee nee het voorbereiden op onze tegenstanders is niet erg aan ons besteed. Van mezelf weet ik dat ik mezelf alleen maar bang maak als ik het doe: “ja dat kan ook niet want dan doet ie dat, en dat vind ik ook niet fijn, en dat ook niet, dus dan moet ik op zet één niet dat doen, maar iets anders, maar dat kan ik ook niet…” Onbevangen erin gaan werkt soms beter dan. Ditmaal forceerde ik, zonder enige voorbereiding, mijn tegenstander om Londens te spelen. (d4 Lf4 e3 c3 etc., die opening lijkt ook wel een trend te worden tegenwoordig.) Het lijkt er ook op dat vrijwel niemand van de tegenstanders zich tot het bot toe voorbereid trouwens.

Nadat onze teamleider met een toevalsgenerator de opstelling had bepaald, en wedstrijdleider Aart een ontroerende toespraak had gehouden over het correct toepassen van pionpromotie, mochten wij de tegenstander de hand schudden en kon het gevecht beginnen. Het moet gezegd worden dat wij met uitzonderlijk lage ambities aan de wedstrijd begonnen. Door onze voorgaande uitslagen zijn zowel degradatie als promotie nauwelijks mogelijk en moeten wij ons schikken in een bescheiden rol in de middenmoot. Zelf houd ik me altijd vast aan de gedachte dat ik niet speel voor het plezier van het winnen, maar om mijn tegenstander dit te ontnemen. Op deze manier heeft het leven toch altijd zin.

Tijdens de wedstrijd zijn allemaal mooie, heroïsche, spectaculaire, historische en ongeziene dingen gebeurd. Vooral dat ‘ongeziene’ is belangrijk. Ik heb het niet gezien dus ik kan het er niet over hebben. Ditmaal hebben 4 trouwe teamleden hun partij bij mij ingeleverd ter analyse en vooral omdat ik hun dwong: R, R, T en ikzelf. Hierbij interessante partijfragmenten:

Richard: hij had een zware middag, hoewel het lange tijd gelijk opging. Het was een tamelijk positionele partij en de grootste truc die erin zat was Dh4 dubbele aanval! Maar goed na Kg7 Dxe7 Tfe8 heeft zwart best wel compensatie en Richard kwam wat passief te staan. In tijdnood ging hij een slecht eindspel in waarbij de zwarte a-pion vrije doorgang had.

Rick: door een slippertje in de opening moest ie achteruit, maar de tegenstander ging ietwat fanatiek ten aanval en de zet La6xe2 was niet goed. Na Db3 heeft zwart een probleem. Na Ld6 kan wit Txc6! doen en vervolgens na Txc6 de investering met rente terugwinnen met Pxd4. Een aantal zetten later was het punt binnen.

Thomas: in deze stelling kwamen beide partijen remise overeen. Uiteraard deed Thomas dit enkel uit wedstrijdtechnische overwegingen: de zwarte koning staat praktisch gezien eigenlijk al mat en zwart moet veel materiaal offeren om dit te voorkomen. Maar goed, het tonen van genade kan veelal op lange termijn meer opleveren. Althans dat probeer ik mijn tegenstanders altijd wijs te maken…

Ikzelf: mijn stelling was op zich prima, alleen mijn koning was een beetje een zorgenkindje. Gelukkig bleek die veel sneller te kunnen rennen dan die toren en dame. Via f8-e7-d7-c6-b5-c4 werd een veilig onderkomen gevonden. Opvang in de regio zal ik het maar noemen. De witte pionnen op de koningsvleugel hadden gevaarlijk kunnen worden, maar in tijdnood speelde mijn tegenstander het waarschijnlijk niet op de beste manier (wederzijds waarschijnlijk) en kon ik mijn stukken activeren. Op zet 41 had ik alle tijd om het matnet rondom de witte koning helemaal uit te rekenen en was het punt binnen.

Verder heeft Erik remise gespeeld in een positionele partij. BP won ergens een dame op zet 16 (bron: Richard). Jimmy won omdat hij goed speelde. Cas won door zich voor te bereiden op kazige openingen. Ik ben niet scherp vandaag, verzint u zelf maar een grap met gatenkaas ofzo.

Dus 6-2, wat voor de tegenstanders waarschijnlijk vervelender was dan dat het voor ons plezierig was. Maar goed we staan nu derde in de klasse met een straatlengte achterstand op de nummer 1. Echter, volgende wedstrijd staat een directe confrontatie op het programma dus met een heel groot beetje geluk kunnen we ons nog terugwerken in de strijd om de bovenste plek. Maar laten we eerst nog even Kerst-, Nieuwjaar- en Tatataferelen ondergaan.

De kerstgedachte zat er bij onze Waagtorense collega’s al behoorlijk in trouwens. Zij wilde ons, Rick en mij, wel helpen thuis te komen in Amsterdam. Allemaal dezelfde kant op. Pikant detail hierbij was dat zij precies onze tegenstanders waren, waarvan we net 2-0 gewonnen hadden. Achteraf gezien hadden we ze hiervoor best wel een puntje willen geven. Onthouden voor volgend jaar… Maar heren, ik weet dat jullie dit gaan lezen, nogmaals bedankt hiervoor. Wij staan bij jullie in het krijt. Voor toekomstige tegenstanders, ik weet ook dat jullie dit gaan lezen, op zoek naar onze openingen en onze strategieën, ons thuisbrengen levert een halve punt op; ons ophalen levert een vol punt op. Deal?!

Dus hierbij wens ik u prettige dagen en moge het nieuwe jaar u veel voorspoed brengen!

-Uw verslaggever.

Geplaatst in Nieuws.