Ruimtegebrek?

DWT – Santpoort

Na enkele maanden zomerslaap werd afgelopen zaterdag de aftrap gegeven voor een nieuw seizoen ploegen en zweten voor ons eerste team. En om ons maar eens te herinneren dat wij een paar jaar terug gedegradeerd zijn naar de diepste kelders van de competitie, had de KNSB geregeld dat wij de eerste ronde thuis tegen het verre Santpoort moesten aanvangen. Gelukkig heeft de KNSB, na de degradatie van Sas van Gent vorig jaar, toch nog een andere Zeeuws Vlaamse club kunnen vinden om bij ons in de poule te stoppen. Zo komen wij toch nog aan onze kilometers. Maar goed, dat komt pas in de laatste ronde aan bod.

En laat ik van de gelegenheid gebruik maken om de teamwijzigingen met u door te nemen. Dit jaar krijgen Hing Ting en wederom Sjoerd de eer om mee te spelen in het befaamde Wijkertoren vlaggenschip. Met diens aanwezigheid rijst onze gemiddelde elo tot een daverende 2200+. Lang geleden dat we dat konden zeggen. Helaas komt succes niet zonder offers en ironisch genoeg was vanwege ruimtegebrek het wrede lot dat nieuweling Cas geslachtofferd moest worden. Moge de goden met hem zijn. Het gerucht gaat dat hij in een vrije val is beland, waarna hij na vele onderhandelingen een contract aangeboden heeft gekregen bij het tweede team. Naar omstandigheden lijkt het goed te gaan, hoewel ik hem gister wel de meest Cas-achtige partij ooit heb zien spelen. De snelle rekenaar heeft nu vast door dat er een netto spelerstoevoer ontstaan is. Dat zal dit seizoen opgelost worden met een zó complex wisselsysteem, dat niemand begrijpt hoe het werkt. Aan het einde voelt iedereen zich exact evenveel benadeeld, wat de eerlijkheid van het systeem in kwestie onderschrijft.

Nieuw element blijkt te zijn dat de KNSB geen arbiters meer bij de wedstrijd laat komen (dit meen ik gehoord te hebben, wordt vervolgd…), dus dat ieder team dat nu maar zelf moet regelen, wat ik persoonlijk dan weer als prachtige mogelijkheid zie om maar eens wat akkevietjes uit de grond te laten schieten en vervolgens verzadigd toe te kijken hoe bij het ontstane autoritair gebrek tegenstanders elkaar de hersens inslaan. Achteraf gezien heb ik een gouden kans laten liggen toen ik geheel per ongeluk een pen op tafel liet liggen en die een paar momenten later verdwenen was. Helaas was ik niet zo scherp als een clubgenoot, wiens naam ik niet zal noemen, ooit was geweest. (Ow, en geen zorgen, de pen is weer terecht.)

Gelukkig wilde non-playing-captain Dirk wel de functie opnemen van non-non-arbiting-captain om ons weer op het gerechtelijke juiste pad te zetten. Een goede zet zo mocht blijken, want onder zijn leiding heeft iedereen braaf zijn potjes gespeeld, en gezien de uitslag hebben onze tegenstanders de pocket-fritz niet overmatig durven te gebruiken. Gezien de nette invulling van het arbitrale gat door Dirk, zie ik het zomaar gebeuren dat voor hem vaker zo’n rol weggelegd gaat zijn. Tevens weet ik dan ook zeker dat volgende ronde mijn tegenstander toch echt zijn koning had aangeraakt op zet twee… Nu ik het zo zeg, was Cocu ook de scheidrechter bij Ado-PSV dit weekend, hmm…?

Zelf had ik de eer om binnen een half uurtje het eerste punt neer te zetten tegen een tegenstander die niet de beste partij uit zijn leven speelde. De pogingen om kleine problemen op te lossen escaleerde al snel in veel grotere problemen, tot dat er uiteindelijk een vol stuk af moest. De enige Beverwijker in de match, Harmen Jonkman, die opmerkelijk genoeg dan weer uitkomt voor Santpoort, verloor van één der Amstelveners, Hing Ting, die logischerwijs dus weer uitkomt voor de Beverwijkers. Kortom, HT zijn eerste puntje voor het team. In mijn ogen toch een vrij gemakkelijk puntje, waarbij hij zijn tegenstander volledig positioneel overspeelde, een pion kreeg, de compensatie die toch niet echt compensatie was omzeilde en het eindspel makkelijk kon uittikken. Als een warm mes door de boter, of, zoals de uitdrukking in het Amsterdamse dialect luidt, als een scherp mes door je medemens.

Rick kreeg met slechts enkele uren slaap achter de rug een a3-b4 siciliaan voor de kiezen, beter bekend als het ‘BP-weet-hoe-deze-opening-heet’-gambiet. Een korte partij waarin beiden, naar mijn horen, behoorlijke kansen hadden gemist, maar waar Rick uiteindelijk zegevierde. Sjoerd, op het hoogste bord, kon de nare nasmaak van een mislukt vorig seizoen (bij de vijand) wegspoelen met een prima potje, waar hij met actievere stukken een koningsaanval begon en die hij met succes afrondde.

Thomas leek toch wel erg goed te staan, maar zijn pion-offers had hij ietwat te lichtzuchtig opgevat. “Het zag er wel winnend uit.” Toen het niet bleek te winnen, stond hij, u raadt het al, een handjevol pionnen achter. Op een tactisch moment, in de tegenstanders tijdnood in een niet-triviale stelling, bood hij remise aan, en de vrede werd getekend. Vrede tekenen gebeurde ook op het laatste bord, waar Jimmy in een Hollandse stelling op de flanken doorbrak, maar waar vervolgens geen winst in bleek te zitten toen de doorgebroken stukken op raakten. De laatste succesvolle vredesonderhandelingen vonden plaats bij het bord van BP, waar er toch ook wel meer in had moeten zitten, maar waar hij zijn positionele voordeeltje niet kon converteren. Ook hier ruilde de tegenstander zonder enige vorm van schaamte alle stukken af, terwijl de aanwezigheid van stukken het spel juist aantrekkelijk maakt. Wanneer het reduceert tot boter-kaas-en-eieren weet iedereen, nou ja bijna iedereen, hoe remise te maken valt.

Last-and-also-least is Richard, die in een gelijke stelling pardoes een stuk cadeau gaf. Er was verder weinig eer meer aan te behalen. En daarmee bekroon ik hierbij Richard tot flopscoorder van het team. Maar ja, nieuwe ronde nieuwe kansen, het zal allemaal wel goed komen. De 5½-2½ uitslag is prima, en is een prima uitgangspositie om lijfsbehoud te voorkomen. De zwaardere jongens wachten ons nog. 6 oktober in De Lier gaat de vreugde, hopelijk, weer verder.

Overigens is onze sponsor natuurlijk groot fan van product placement, dus heb ik de vrijheid genomen uiterst subtiele verwijzingen in te brengen, waardoor u inmiddels waarschijnlijk in uw onbewuste een enorm hoge drang ervaart om een magazijnstelling aan te schaffen in huis. Graag gedaan. Hoewel ik soms ook de indruk krijg dat niemand mij zou tegenhouden als ik luid scheldend door het verslag heenga, maar dat is een probeersel voor een volgende keer wellicht.

Tot gauw!

uw nederige journalist.

Geplaatst in Nieuws.